Nu laat ik me ook overdag, op veilige afstand, vaak zien. Tijdens het eten kom ik zeker tevoorschijn; je weet nooit of er iets lekkers te scoren valt. Ik durf inmiddels op gepaste afstand van mijn pleegmama te gaan zitten en ik word graag verwend met allerlei lekkers. Aaien vind ik nog spannend. Dat durf ik nog niet toe te laten maar mijn pleegmama heeft er vertrouwen in dat ik dat ooit wel ga toelaten, wanneer ik er klaar voor ben. Ondertussen kun je genieten van de gekke capriolen die ik uithaal en kun je me languit zien liggen, chillend in het zonnetje.
Ik ben nog wel schrikachtig. Als er iets onverwachts gebeurt of iemand een snelle beweging maakt, schiet ik meteen onder de bank. Ik ben dus nog een echt angsthaasje in opleiding. Maar stapje voor stapje kom ik verder.
Af en toe heb ik mijn dollemansuurtje, dan ren, spring en vlieg ik alle kanten op. Ik vind het kei-leuk om achter een speeltje aan te rennen. Met soortgenootjes kan ik prima overweg. Ik ben misschien nog verlegen maar ik groei elke dag een beetje, helemaal op mijn eigen, stoere Bullebeest-manier.
Helaas is wel gebleken dat ik FIV-positief ben. Dit is hetzelfde als Hiv bij mensen, het
voorstadium van aids. Dit hoeft niet te betekenen dat ik ook echt aids krijg. Ik ben hierdoor alleen wat gevoeliger voor infecties omdat mijn weerstand lager is. Maar met de juiste verzorging kan ik nog best oud worden. Het is niet besmettelijk voor mensen of andere dieren, alleen voor katten. Daarom mag ik niet bij gezonde katten geplaatst worden.
Omdat ik FIV-positief ben, mag ik niet vrij buiten rond lopen. Mocht je een goed afgezette tuin hebben, zodat ik zo nu en dan een frisse neus kan halen, dan zou dat ook fantastisch zijn, maar ik ben inmiddels ook gewend aan het leven binnenshuis.
