Nieuws

LAAT JE KATER/POES CASTREREN!!!

We schrijven er vaker over, het enorme overschot aan katten. En nu het voorjaar voor de deur staat, komen er weer kleintjes. Poezen worden krols en de eerste drachtige poezen zijn alweer binnen. Erg vroeg in het jaar, dankzij het mooie weer van de afgelopen tijd.

Wij houden ons hart vast, want afgelopen jaren hebben we ruim 1000 katten binnen gekregen, waarvan ruim 700 kittens. En vorig jaar zelfs ruim 750!

We willen niet dat het er dit jaar nóg meer worden.. Dus daarom deze dringende oproep om je kater/poes te laten castreren!

Waarom is het zo belangrijk dat katten gecastreerd worden?

Er is een enorm overschot aan katten. Zij veroorzaken niet alleen overlast, maar worden zelf ook blootgesteld aan allerlei gevaren. Denk hierbij aan vergiftiging, aangereden worden, aangevallen worden door andere dieren, beschoten worden, ziektes oplopen (al dan niet door vechten met andere katten).

En de kleintjes die op straat worden geboren of gedumpt hebben weinig weerstand en worden vaak verzwakt, ziek en/of doodsbang binnengebracht. Ontstoken oogjes, gebroken pootjes of bekkenbreuken. En dan hebben we het nog niet eens over de kittens die het niet overleefd hebben.

 

DIT LEED MOET STOPPEN!

En dat kan alleen als elke katteneigenaar zijn verantwoordelijkheid neemt en zijn kat laat castreren. Ook de katten die alleen binnen zitten. Want wat als je poes ontsnapt en drachtig terug komt? Het zal niet de eerste keer zijn dat zoiets voorkomt. Of je kater gaat er vandoor en komt een paar dagen later pas terug en is in de tussentijd meerdere poezen af gegaan.

“Och” hoor ik nog weleens van mensen met een kater. Waarmee men impliceert er geen last van te hebben. Klopt. Maar is het niet een beetje kortzichtig of zelfs egoïstisch (als ik zo vrij mag zijn)? Zonder katers geen kittens.

Dus laat je kat of poes castreren! Het is ook nog eens veel beter voor het diertje zelf, poezen hebben daardoor minder kans op ziektes zoals melkklierkanker en katers zijn minder territoriaal en zullen daardoor minder snel vechten met andere katten en vechtwonden (en bijkomende ziektes) oplopen. Ook is de kans een stuk kleiner dat een gecastreerde kater gaat sproeien.

 

Nu is het ook zo dat kittens al vanaf 4 maanden vruchtbaar kunnen zijn, in tegenstelling tot wat veel mensen denken. De algemene gedachte is dat dit pas bij een maandje of 6 is omdat dat de leeftijd is waarop het kitten vaak gecastreerd wordt.

Er is geen vaststaande regel waarop een kitten geholpen wordt. Zes maanden is prima, maar blijkt dat de poes al eerder krols is of dat kater gaat sproeien, dan is het wenselijk om ze eerder te helpen. Dit heeft ook geen consequenties voor de lichamelijke en geestelijke ontwikkeling van de kat.

En vergeet niet: na castratie is kater nog steeds enkele weken vruchtbaar! Sommige dierenartsen zeggen tot wel 6-8 weken.

Dus hou hem die aantal weken nog binnen!

 

Er zijn ook sites die beweren dat het beter is om een poes eerst krols  te laten worden. Allemaal achterhaald.

Er zijn zelfs mensen die een poes haar krolsheid gunnen, omdat het de mooiste tijd van haar leven is, want dan voelen ze zich verliefd. Alsjeblief mensen: néé. Ze hebben last van hun hormonen en ik benadruk graag het woord ‘last’.

En eerst een nestje krijgen beter? Sorry, maar het antwoord is echt “nee”.

 

Terwijl asielen uitpuilen en er nestje na nestje gevonden wordt (ja, van die weggelopen poes of kater) en we allemaal meeleven met dat leed, stoppen we ons hoofd in ‘t zand voor onze eigen dieren die we ongecastreerd rond laten lopen.

 

Komen we toch terug op die ene gouden tip: Laat je kat castreren.

Het helpt zoveel leed voorkomen.

 

En voor de mensen die toch graag een keer een nestje willen, nodigen wij je uit om eens contact op te nemen met onze pleegzorg (begeleiding@hokazo.nl). Elk jaar zijn we dringend op zoek naar pleeggezinnen om thuis voor de honderden kleintjes te zorgen. Zodat ze gezond en onbezorgd op kunnen groeien en vanuit daar naar hun nieuwe huisje kunnen gaan. Dat is enorm dankbaar werk!

Als kittens kittens krijgen…

Als kittens kittens krijgen…

Het is weer voorjaar. De zon schijnt, de parasol staat buiten en we genieten van het heerlijke zomerweer.

En met dat weer komen ook de kleintjes. Van sommige willen we liever af (bijv. ratjes), andere vinden we ronduit vervelend (bijv. mugjes) en bij weer anderen begint ons hart te smelten (bijv. puppy’s of kittens).

Onze kittens van vorig jaar zijn groot geworden en willen ook wel genieten van dat lekkere weer, maar meer nog spelen de hormonen op om zich voort te planten. Rond deze tijd zijn de meeste meldingen van weggelopen katten of van katten die al buiten kwamen en opeens niet meer thuiskomen.

Het verdriet is groot en op vele sites worden tips gegeven om je kat weer naar huis te lokken. Er is een tip. Een gouden tip: Laat je kat castreren!

Nu is het zo dat kittens al vanaf 4 maanden vruchtbaar kunnen zijn. In tegenstelling tot wat veel mensen denken. De algemene gedachte is dat dit pas bij een maandje of 6 is omdat dat de leeftijd is waarop het kitten vaak gecastreerd wordt. Er is geen vaststaande regel waarop een kitten geholpen wordt. Zes maanden is prima, maar blijkt dat de poes al eerder krols is of dat kater gaat sproeien, dan is het wenselijk om ze eerder te helpen. Dit heeft ook geen consequenties voor de lichamelijke en geestelijke ontwikkeling van de kat. En vergeet niet: na castratie is kater nog steeds enkele weken vruchtbaar! Sommige dierenartsen zeggen tot wel 6-8 weken. Dus houdt hem die aantal weken nog binnen.
Er zijn zelfs sites die beweren dat het beter is om een poes eerst krols te laten worden. Allemaal achterhaald.
Er zijn zelfs mensen die een poes haar krolsheid gunnen, omdat het de mooiste tijd van haar leven is, want dan voelen ze zich verliefd. Alsjeblief mensen: néé. Ze hebben last van hun hormonen en ik benadruk graag het woord ‘last’. En eerst een nestje krijgen beter? Sorry maar het antwoord is echt “nee”.
Dit jaar komen schrikbarend veel zwangere poezen binnen van nog geen jaar oud!
We zouden je eigenlijk foto’s moeten laten zien van katjes waarvan de buik nog groter is dan heel mama zelf, van mama’s die een keizersnede moeten ondergaan omdat hun bekken nog veel te smal is om überhaupt te kunnen baren, van dode kittens die het niet gehaald hebben tijdens het baren omdat ze klem hebben gezeten in het geboortekanaal…
Al deze mama’s en kittens zouden een pijnlijke, langzame en gruwelijke dood sterven. Doordat wij niet de moeite hebben genomen om even langs de dierenarts te gaan om kater en/of poes te laten helpen.
Maar we doen het niet omdat er menig lezer zal zijn die de aanblik niet kan verdragen. Het te zielig vindt. Toch is al dit leed het resultaat als we ervoor kiezen de kat niet te helpen. Ook de katertjes! “Och” hoor ik nog weleens van mensen met een katertje. Waarmee men impliceert er geen last van te hebben. Klopt. Maar is het niet een beetje kortzichtig of zelfs egoïstisch (als ik zo vrij mag zijn)? Zonder katers geen kittens.

Een pleeggezin zegt: “Ze had een te smal bekken en 2 kittens lagen in een stuit waardoor ze ze niet door het geboortekanaal kon persen. Heel zielig om dat uren aan te moeten zien”. (Ze kreeg een spoedkeizersnee.)
Vanuit een ander pleeggezin: “Ze had een te smal bekken en kreeg ze er niet zelf uit. Mijn hart brak om te zien hoeveel pijn ze had.” (Ook dit mondde uit in een spoedkeizersnee en later in vele injecties om de moedermelk op gang te krijgen.)
Een andere pleegmoeder: “Ik heb echt moeten helpen om de kittens eruit te krijgen! Het lukte haar gewoon niet”.
Nog een andere pleegmoeder: “Het maakte mij erg verdrietig om een niet volgroeid kattenlijfje zo uit haar verband getrokken te zien. Er was geen ruimte in haar lijf voor 5 grote kittens en ze was daardoor vooral op het eind erg ongemakkelijk en had veel pijn.”
En dan hebben we ook nog mensen die zeggen dat het nu eenmaal de natuur is. Ik denk dat we dat station al een beetje voorbij zijn, toch?
En wat te denken van het emotionele leed van mamakitten.
Een kat mag dan vruchtbaar zijn en in staat zijn te baren, het wil niet zeggen dat ze emotioneel volwassen is. Ze is zelf nog een kitten en moet al kittens groot zien te brengen. Ze heeft vaak geen idee wat ze met de kittens aan moet. Ze loopt van ze weg, of gaat er bovenop zitten en reageert niet op het gepiep, weet niet hoe ze moet voeden of heeft helemaal geen melk, heeft minder binding of voelt zich onthand. Er is zelfs een mamakitten geweest die doodsbang was van haar eigen kittens!
Als we deze mama’s niet hadden gevonden, dan zouden haar kittens dus letterlijk verhongeren.
Mocht mamakitten het eerste nestje overleven, dan is het dus niet ondenkbaar dat ze voordat ze haar eerste levensjaar heeft bereikt, al 2 nestjes heeft gehad. Toch te triest voor woorden?
En al die kittens (nog altijd nakomelingen van die weggelopen huiskat) krijgen weer kittens en die krijgen ook weer kittens….
We verwachten nogal wat van onze katten. En waarvoor? Om een maandje of 4 zwijmelend naar een nestje te kunnen kijken? 4 Maanden van de 18 jaar?
Terwijl asielen uitpuilen en er nestje na nestje gevonden wordt (ja die van die weggelopen poes of kater) en we allemaal meeleven met dat leed, stoppen we ons hoofd in ‘t zand voor onze eigen dieren die we ongecastreerd rond laten lopen.

Komen we toch terug op die ene gouden tip: Laat je kat castreren.
Het helpt zoveel leed voorkomen.