SUCCES VERHALEN
De knappe, schattige en aaibare katjes vinden over het algemeen heel snel een huisje. Zeker als zij dan ook nog eens mooi van kleur zijn. Maar in het asiel zitten ook vaak heel veel angstige/bange katjes, die nog aan het begin staan van een socialisatie traject of katjes met een medisch rugzakje of gebruiksaanwijzing. Dit zijn over het algemeen onze “langzitters”. En al helemaal als ze dan ook nog zwart zijn. Zij wachten op dat ene speciale baasje die een rugzakje niet erg vindt of ze de tijd en ruimte wil geven om aan ons mensen te wennen. Onze ervaring, en inmiddels dat van vele adoptanten, is dat deze katjes zeker de moeite waard zijn. Dus mocht je twijfelen of zo’n katje iets voor jou is, laat je dan eens inspireren door onderstaande succes verhalen.
Karakter katje Tobias
Tobias, onze knappe, ondeugende rood-witte kater. Hij heeft precies 979 dagen moeten wachten op zijn speciale persoon. Tobias had namelijk wat gebruiksaanwijzingen omdat hij spelagressie had/heeft. Hij heeft ergens een stukje opvoeding gemist. Hij kan daar niks aan doen, hij is òf te vroeg bij zijn moeder en nestgenootjes weggehaald en/of er is teveel met handen in plaats van speeltjes gespeeld toen hij kitten was. Hij heeft nooit geleerd op een normale manier te spelen en heeft geen bijtgrens aangeleerd gekregen door zijn moeder of nestgenootjes.
Update van de adoptant
Toby is al helemaal gewend en het huis en de tuin zijn echt van hem.
Het is een vrolijke jonge en speelse kat. Hij heeft een duidelijk ritme… ‘s Morgens tot een uur of tien is hij druk, daarna slaapt hij (als ik thuis werk) graag bij mij op de laptoptas of op mijn bureau en hij kan enorm snurken. 😂
‘s Avonds gaat hij graag naar buiten in de tuin, klimmen in de boom of lekker op de buitentafel zitten. Ook heeft hij al twee muizen gevangen die hij naar mij is komen brengen. ‘s Nachts slaapt hij totdat hij in het begin van de vroege ochtend met zijn speelgoedmuis voor mijn slaapkamer wil gaan spelen. Hij heeft energie voor 10 dus elke dag moet er wel gespeeld worden met zijn speelgoedmuis anders ben ik als baasje “het haasje”.
Aaien gaat heel goed, maar alleen als hij in zijn rustige periode is of als hij staat. Soms wil hij bijten maar dan likt hij mijn hand. Zodra hij speels wordt en ligt kan ik hem niet aaien want dan pakt hij mijn enkels of pols. Hij is heel goed te lezen, dus de krassen worden al minder.
Als ik thuiskom staat hij al voor het raam te wachten, wat heel leuk is. Of hij komt van de bovenverdieping naar beneden rennen.
Al met al een kat met karakter, een doerak af en toe, die graag bij mij in de buurt is en die steeds beter de regels van een gewoon huishouden leert.
Angsthaasje Femke
Femke kwam als jong bang meisje bij ons binnen. Ons mensen vond ze maar erg eng maar ze was wel erg gesteld op haar soortgenootjes. Helaas heeft zij de pech gehad dat zij in een ruimte verbleef waarin tot 2x toe een ziekte was waardoor alle katjes in die ruimte een behandeltraject moesten ondergaan. Dit was natuurlijk ook niet erg bevorderlijk. Toen Femke voor de eerste keer geplaatst werd bij mensen zonder soortgenootje ging het helaas niet goed. Femke wilde niet meer eten waardoor zij met pijn in het hart terug is gebracht. Gelukkig ging de 2e plaatsing wel goed.
Update van de adoptanten
We hebben haar Bumi genoemd. En het gaat goed met haar! In de avonden komt ze helemaal tot leven en dan wordt ze heel nieuwsgierig! Gisteravond viel er een takje met bladeren van de kamerplant en even later sleepte ze trots de tak mee door de kamer en speelde ermee, haha. Ze lag ook al meerdere keren op haar rugje vrolijk over de vloer te rollen, zo schattig.
Karakter katje Joy
Deze schattige, mooie dame Joy is een dametje met pit. Ze wilde graag aandacht maar als je haar die gaf en het duurde te lang of het zinde haar niet dan kreeg je een pets of ze beet. Een dame vol energie maar met gebruiksaanwijzingen. Gelukkig past op ieder potje een dekseltje, dus na lang wachten kwam ook voor Joy het juiste baasje voorbij.
Update van de adoptanten
Eerste update: Joy is alweer twee weken bij mij in huis. Een korte update. Het gaat heel goed allemaal. Joy wordt al baldadig en raakt steeds meer gewend. Ze gooit bewust dingen om of haalt ander kattenkwaad uit. Ze heeft 1 van de speelgoedbeestjes verstopt. Ik kan hem niet meer vinden. Wanneer ik thuis ben zoekt ze me steeds op. Zit ik boven, komt ze ook naar boven. Ga ik naar beneden, dan komt ze op een gegeven moment achter me aan. Sinds 2-3 dagen rent ze ’s morgens vroeg door het huis. Trap op, trap af. Ze wil stoeien en knuffelen. Dat gaat goed, tot ze het teveel vindt. Dan laat ze dat merken door even te bijten en rent dan snel naar de etensbak. Soms blijft ze baldadig en valt ze met gekromde rug en dikke staart steeds mijn voeten aan als ik voorbij loop. Is ze weer wat rustiger, dan wordt het tijd om haar te vermaken met de hengel waar een sliert aan zit. Ze voelt zich dus al helemaal thuis.
Tweede update anderhalf jaar later: Met Joy gaat alles goed. Maar… sinds een maand of 3, mag ook iets langer terug zijn, is Joy erg veranderd. Ze wil knuffelen. Eigenlijk laat ze geen moment ongelegen om op mijn schoot te gaan liggen. Of ze valt in slaap of gaat zich eerst uitgebreid wassen en doet daarna haar ogen dicht. Zo blijft ze lange tijd bij me liggen. Het begint al ’s morgens wanneer ik opsta. Ze loopt de hele tijd achter mij aan en loopt voor mijn voeten. Nee, ze wil geen eten. Dat is er nog. Als ik stop met lopen geeft ze kopjes, gaat op de grond liggen en duwt haar kop tegen het tapijt. Het tijd om haar eens uitgebreid te aaien en goedemorgen te wensen. Wanneer ik begin met werken en voor mijn laptop ga zitten komt Joy op tafel en frummelt, wurmt of duwt zicht tussen mij en de laptop. Ze geeft kopjes en gaat op tafel voor me zitten of liggen. Ik moet dan uitgebreid met haar knuffelen. Opeens vind ze het genoeg en loopt ze weer weg om wat te gaan eten. Haar gewoonte wanneer ze het genoeg vindt.
’s Avonds als ik op bed lig komt ze ook op bed slapen. Helemaal in het hoekje aan het voeteneind. Wanneer ik ’s nachts wakker wordt voel ik dat ze tegen mij aan is komen liggen. Lekker knus. Vroeg in de ochtend loopt ze over mij heen naar mijn hoofd en gaat daar op mijn borst liggen. Vaak steekt ze een pootje uit om even tegen mijn kin te tikken. Zoals jullie kunnen lezen is Joy heel erg veranderd de laatste tijd. In positieve zin, haha.
Heel leuk. Haar maniertjes om aan te geven dat ze niet meer wil heeft ze nog steeds, maar ik zorg er zoveel mogelijk voor het niet zo ver te laten komen. Aaien doe ik kort. Je merkt dat ze dat opeens niet meer zo leuk vindt. Maar ach, voor mij is het een gewone kat waar ik heel veel lol aan beleef. Ik ben zo blij dat ik toen het hele eind naar jullie ben gereden om kennis te maken met Joy en heb er geen moment spijt van dat ik haar heb meegenomen.
Angsthaasje Mitsy
Mitsy kwam als zwerf katje bij ons binnen. Een poesje dat bang was voor ons omdat ze waarschijnlijk nog niet veel contact had gehad met ons mensen. Ze was niet agressief maar had duidelijk meer tijd nodig.
Update van de adoptanten
Even inspiratie opdoen en kijken welke katten er in het dierenasiel waren? Leuk idee, maar we weten allemaal dat het vaak niet bij inspiratie blijft. Toen we op de website van Hokazo angsthaasje Mitsy, 1,5 jaar oud, tegenkwamen, waren we op slag verliefd. Zo’n lief snoetje konden we niet aan ons voorbij laten gaan. Normaal gesproken hadden we niet de intentie om een angsthaasje te adopteren, maar we wilden Mitsy toch een kans geven. Wie weet hoe lang ze anders wel niet zonder thuis zou blijven?
“Geen probleem, we hebben het geduld wel om Mitsy te laten wennen,” dachten we. Maar het bleek dat we dat geduld voor Mitsy inderdaad hard nodig hadden. Ze bleek namelijk een echte ninja te zijn en deed dingen die we voor onmogelijk achtten. Mitsy had haar reismandje de eerste dag helemaal niet verlaten, totdat ze in de nacht besloot dat een plekje onder de bank een betere schuilplaats was om zich voor ons te verstoppen. Blijkbaar vond ze het daar nog niet ideaal, want al snel had ze de meest tactische plek ooit gevonden, waar we haar écht niet konden vinden. Eerder hadden we van anderen gehoord dat ze hun nieuw geadopteerde katje een hele dag kwijt waren, maar wij wisten twee weken lang niet waar Mitsy zich bevond.
Door een klein miauwtje wisten we dat ze ergens in de keuken moest zitten, maar waar? We hebben de hele keuken op de schop gegooid, maar we konden haar niet vinden. Uiteindelijk moesten we wel achterhalen waar ze zat, dus zetten we onze telefoon neer om te filmen totdat ze eruit kwam om te eten. ‘s Nachts was ze namelijk al actief en zagen we sporen van Mitsy die op ontdekkingstocht was geweest. Van pootafdrukjes op dekentjes tot verplaatste speeltjes. Uiteindelijk bleek dat Mitsy een klein gat had gevonden waarmee ze zich als een ninja met poten en rug tegen de muur en kastjes naar boven kon klimmen. Zo belandde ze bovenop de keukenkastjes. Wij konden haar daar niet zien, want er zat een plank voor en we wisten niet dat deze opening er was.
Na een tijdje moesten we een plan bedenken. We besloten dat we deze plek moesten blokkeren, anders zouden we nooit een band met Mitsy opbouwen. Hiervoor moesten we ervoor zorgen dat ons behendige katje eerst van deze plek vandaan kwam. Een homecamera bleek de perfecte oplossing. Zo konden we ook beter zien hoe het met haar ging in de nacht. Het bleek dat we een ontzettend wild en ondeugend katje hadden geadopteerd. Mitsy scheurde de hele kamer door, vermorzelde nepmuizen en gooide het wasrek om!
Na een paar pogingen lukte het ons om Mitsy uit haar schuilplek te krijgen, en we konden eindelijk beginnen met het opbouwen van een band. Hiervoor moesten we ons wel verstoppen in de voorraadkast en afwachten tot Mitsy aan de andere kant van de kamer was, zodat we het gat konden blokkeren. Vanaf dat moment zat ze overdag de hele tijd onder de bank, totdat ze in de avond zeker wist dat we weg waren.
Er was één actie die doorslaggevend bleek bij het laten wennen van Mitsy. Per toeval stuitte ik op een filmpje met kattengeluiden die katten zouden moeten lokken. En het werkte! Door dit geluid kwam Mitsy in de avond eindelijk onder de bank vandaan en miauwde ze alsof haar leven ervan afhing. Vanaf dat moment kwam Mitsy, zelfs zonder het geluid, iedere avond onder de bank vandaan en begon ze ineens veel sneller te socialiseren. Soms kwam ze zelfs overdag onder de bank vandaan wanneer wij niet thuis waren.
Het waren kleine stapjes, maar omkoping met snacks zorgde voor de omslag. We konden haar eindelijk aaien onder de bank terwijl ze aan het eten was. We trainden Mitsy om telkens verder onder de bank vandaan te komen door haar eten net iets verder in de kamer te zetten. Uiteindelijk konden we haar echt goed aaien terwijl ze helemaal onder de bank vandaan kwam.
Mitsy wist ons keer op keer een beetje trots te maken met ieder klein stapje dat ze nam. Nu zouden we haar niet meer kunnen missen. Het is zo’n lief katje en heeft geen kwaad in zich, alleen ondeugd. Ze komt naar ons toe voor knuffels, zit graag op schoot, houdt van muisjes in de lucht gooien om erachteraan te rennen, volgt graag een laserlampje en speelt graag kattenspelletjes op de telefoon. Mitsy durft zelfs even te snuffelen aan bezoekers uit nieuwsgierigheid. Ze is nog steeds een beetje bang als we opstaan of recht op haar af komen, maar dit trainen we nog verder.
Het heeft zeker 2,5 maand geduurd voordat de grootste angst verdwenen was, en we zijn nog steeds niet klaar met het socialisatieproces. Maar we weten wel dat we haar ontzettend graag bij ons hebben, trots zijn op de stappen die ze heeft gemaakt en hopen op de stappen die ze nog zal maken. Een angsthaasje adopteren vergde veel geduld en tijd, maar het was het absoluut waard. We zijn blij dat we Mitsy een kans hebben gegeven en zouden het zo opnieuw doen.
Angsthaasje Emiel
Emiel is gevonden op straat. Deze jongen vond ons mensen erg spannend. Het liefste zat hij samen met een groep andere katjes bovenop de keukenkastjes in zijn verblijf (zie foto helemaal bovenaan deze pagina). Voor deze jongen zochten wij dan ook een huisje waar hij aan zijn zelfvertrouwen kon werken.
Update van de adoptanten
Emiel was een 2-jarige angsthaas die moeilijk at en depressief uit zijn ogen keek. Hij was in het wild gevangen samen met een groep andere katten om vervolgens 13 maanden opgesloten te zitten.
Met behoorlijke twijfel of dit wel een goed idee was, nam ik Emiel (inmiddels Pino) toch mee naar huis. Ik wilde deze zieligerd graag een kans geven en dacht dat het misschien ook fijn was voor mijn poes Loulou om weer een huisgenoot te hebben.
Pino kreeg een eigen kattenkamer met een kattenhuisje bovenop de kast en een kartonnen doos om in te schuilen. De eerste 24 uur was hij erg gestrestst en wilde hij niets eten. Gelukkig vond ik natvoer dat hij toch lekker genoeg vond, want hij is ontzettend kieskeurig.
De eerste 2 weken leek het socialiseren even hopeloos; Mr Grumpy (dat was zijn bijnaam) bleef boos kijkend vanuit zijn schuilplaats elke dag naar me blazen als ik hem eten bracht. Hij was angstig en moest niets van mij hebben. Ik begon me af te vragen of het wel haalbaar was om een verwilderde kat, die nooit gesocialiseerd was, aan volwassenen te kunnen laten wennen. Ik bleef het toch proberen en bleef meerdere keren per dag op afstand contact met hem maken.
Na de eerste twee weken merkte ik dat hij nieuwsgierig was naar mijn andere kat, Loulou. Ik liet de deur van zijn kamer open staan om te kijken wat er zou gebeuren. Als ik niet in de buurt was kwam hij er voorzichtig uit om de woonkamer te verkennen maar zodra ik bewoog rende hij weer terug naar zijn schuilplaats. In de nacht als ik in bed lag, speelde hij met zijn favoriete speelgoedmuisje. Hij had veel energie en genoot duidelijk van de vrijheid om door de woonkamer te kunnen rennen! Het was dan ineens een gewone vrolijke kat.
De eerste ontmoeting met mijn andere kat leek wel oké. Loulou vond het wel heel spannend en ontweek hem vooral. Ze zat met grote ogen naar hem te kijken. Na de 2e keer ging het minder goed en bleef Loulou constant grommen als hij in haar buurt was. Ze moest niets van hem hebben. Pino wilde wel dolgraag contact met haar. Hij blijkt heel hard te kunnen spinnen en spinde zodra hij bij Loulou in de buurt kwam.
Hij respecteerde wel heel goed haar grens en bleef het liefdevol proberen. Pino blijkt ook een heel schattig hoog piepstemmetje te hebben! Net als een kitten. Nu zijn haren niet meer recht overeind staan van de angst zie je ook dat het maar een klein katertje is, maar wel met een heel schattig koppie.
Omdat hij Loulou steeds achtervolgde door het huis, ontkwam hij niet aan mij. Na 3 of 4 weken sliepen ze samen op mijn bed. Loulou vond dat eerst maar niks. Voor mijn toenadering bleef hij nog lang angstig, tot hij op een dag ook begon te spinnen als hij mij zag.
Loulou bleef lang chagrijnig vanwege haar nieuwe huisgenoot. Soms kreeg Pino zelfs een mep als hij probeerde aan haar te snuffelen of in de buurt van haar eten kwam. Pino gaf niet op. Hij toont nooit agressie en blijft Loulou onvoorwaardelijke liefde geven, wat ze ook doet. Inmiddels gromt ze een stuk minder en lijkt ze meer ontspannen in zijn bijzijn.
Eind juni is hij voor het eerst in de achtertuin geweest, omdat het heel mooi weer was en ik niet alles dicht kon houden met de warmte. Hij was al snel de tuin en die van de buren aan het verkennen en bleef lang weg. Ik maakte me zorgen of hij wel weer thuis zou komen want hij wilde alleen maar buiten zijn, vaak wel in tuin in de schaduw onder de varens. Toen het heel hard begon te regenen kwam hij gelukkig toch weer naar binnen.
Na ruim twee maanden, met veel geduld en het duurste natvoer is het eindelijk zover: Pino is niet meer bang voor mij! Hij laat zich sinds een week zelfs aaien. Ik heb het heel voorzichtig moeten proberen in kleine stapjes, maar nu heeft hij ontdekt dat het best fijn is. En hij spint niet alleen meer voor Loulou, maar ook voor mij ❤️. Hij lijkt zich aardig thuis te voelen en gelukkig.
Missie geslaagd!
Medische gevalletje Mina
Mina ging als gewoon lief sociaal katje naar de dierenarts en kwam terug als een overprikkeld, angstig en boos katje. Tijdens de narcose voor sterilisatie is iets goed mis gegaan. Bij thuiskomst kon ze niets meer verdragen, viel alles aan en was totaal onhandelbaar. Zuurstof te kort of narcose die niet goed heeft gewerkt, we zullen het nooit weten. Maar Mina was thuis onhoudbaar. Inslapen was de optie maar gelukkig dacht de dierenarts daar anders over. Ze kwam bij ons en er volgde een heel lang traject met veel geduld en tranen. Maar het harde werken werd beloond. Uiteindelijk was deze knappe snoet zover dat ze op zoek mocht naar die ene speciale persoon. Want voor Mina werden uiteraard hoge eisen gesteld. En na dik 3 jaar in het asiel mocht zij dan eindelijk verhuizen.
Update van de adoptanten
De reis naar huis is fantastisch goed gegaan 💖. Ik heb nog nooit zo’n rustig katje in de bench gehad. Enkel wat zachte miauwtjes.
Ook thuis ging het super. Ze ging meteen aan de wandel en op onderzoek. Ze is zelfs al een paar keer de trap afgelopen, maar de onder verdieping verkennen is nog wat eng. Ze doet het echt enorm goed en knuffelt er op los. Ik ging net ff op het bed liggen. Ze sprong er gelijk op en maar kopjes geven en spinnen 💖. Wat is het een heerlijke lieve schat. Ik had dit nooit verwacht. Die ligt vanavond al bij me op de bank en op bed.
Ze heeft nu drie keer heel kort gemopperd. Eén keer omdat ze op een schuine plank naast de trap wilde stappen die ze te schuin/glad vond en twee omdat ze langs haar brokjes en liquid snack liep, deze rook maar niet zag of zo.
Angsthaasje Shane
Dit mooie mannetje zat ook als angsthaasje bij ons in het asiel. Helaas kwam hij na zijn eerste plaatsing weer snel terug omdat hij daar niet kon wennen. Gelukkig kwamen daarna mensen die Shane wel de rust en ruimte wilde geven die hij nodig had.
Update van de adoptanten
Afgelopen januari hebben wij Shane van jullie mogen adopteren. Hij was een angstig katje die een week ervoor door een ander gezin was opgehaald, maar was terug gebracht omdat hij niet genoeg knuffelde (in de eerste week 🙄).
In de eerste week waren wij dolgelukkig op de momenten dat Shane voorzichtig uit zijn verstopplekje kwam sluipen om even rond te snuffelen. Hij voelde zich veilig op zijn krabpaal, en na twee weken merkten wij dat hij het niet erg vond om op dat veilige plekje geaaid te worden. We hebben hem alle tijd gegeven om zich thuis te gaan voelen. Als we een plotse beweging maken, schrikt hij nog. Op zo’n moment vraag ik me af wat er met hem is gebeurd voordat hij in het asiel terecht kwam.
Nu schrijf ik deze email vanuit mijn bed, waar ik niet uit wil omdat Shane op mijn schoot ligt te knorren. Hij is helemaal zichzelf geworden. Hij geniet van aandacht en kriebeltjes op zijn buik (bijzonder) en hij stoeit graag met de zitzak. Deze lieverd, die we hebben uitgekozen omdat we vonden dat hij op Bram Krikke lijkt, past perfect in ons kleine gezinnetje.
Enorm bedankt voor alle goede zorgen en voor wat jullie doen.
Stressblaas Kishan
Kishan is als afstandskatje binnengebracht. Een 10 jarig mannetje dat al zijn hele leven regelmatig periodes had dat hij in huis plaste. Kishan was/is een zeer stressgevoelig katje wat ook niet goed alleen kon zijn. Om die reden is hij bij binnenkomst meteen in een pleeggezin geplaatst waar hij uiteindelijk ook mocht blijven.
Update van de adoptanten
Toen ik Kishan ging ophalen zat hij ver weg gekropen in een schuilhokje. Angstig en onzeker. Eenmaal in het reismandje begon hij klagelijk te miauwen. De hele rit naar huis, aan een stuk door. Eenmaal thuis samen met hem op een klein kamertje gaan zitten. Knuffelen en aandacht, dat is wat hij wilde. Ikzelf ben nogal van de regelmaat en merkte al snel dat dit voor Kishan precies was wat hij nodig had. Langzaam begon de band tussen ons te groeien. Nu kwam de uitdaging om te achterhalen waarom en wanneer Kishan buiten de bak plaste. Dit kan namelijk verschillende reden hebben: medische aandoening, stress, angst/dreiging van buitenaf (denk aan buurtkatten), onvrede over de kattenbak (soort bak of vulling, standplaats). Bij Kishan speelt stress de hoofdrol. Dus regelmaat en rust in huis dat is precies wat hij nodig had. Gelukkig heeft hij bij mij niet veel incidenten gehad. Hij woont nu al 4 jaar bij mij en hij heeft misschien 6 “ongelukjes” gehad. Gelukkig doet hij dit alleen in een mandje of op kleedje. Deze haalde ik dan gelijk weg zodat die plek geen gewoonte kon worden. Hij is in de afgezette tuin enorm territoriaal en sproeit daar lustig op los. Maar dat is geen probleem wat een beetje regen weer kan oplossen. Zo zie je maar dat een katje wat in het verleden een plasprobleem had, het niet vanzelfsprekend is dat dit in een nieuw huisje ook gebeurd. Ook deze katjes verdienen een 2e kans.
Angsthaasje Nama
Nama kwam als zwervertje bij ons binnen. Het was al snel duidelijk dat zij nog niet veel contact had gehad met ons mensen. Maar ondanks ze ons nog erg spannend vond bleef zij wel altijd heel rustig in ons aanwezigheid.
Update van de adoptanten
Toen ik Zenna (in het asiel Nama) begin december 2024 in het asiel zag, zag ik een poesje dat zich helemaal niet thuis voelde in de hectiek van het asiel. Niet de drukte van de mensen, maar ook de andere katten leek ze griezelig te vinden. Het was natuurlijk maar een momentopname, maar ik had meteen het gevoel dat ze in een rustig huis vanzelf tot bloei zou komen. Toch wel spannend, omdat er discussie was over het zinnetje ‘we vragen ons af of ze ooit een schootkat zal worden’. Maar een rustig huis en voorspelbaarheid leken me de juiste omstandigheden voor haar.
Al heel snel vond ik Zenna behoorlijk ontspannen in haar lichaamshouding, mits ik maar uit de buurt bleef. Veel meer dan de vorige katten die ik heb gehad. Toen ze eenmaal wat aan me gewend was, had ze een lichaamstaal van wat ik noem ‘kopjes geven in de lucht’. Ze wilde overduidelijk geaaid worden, maar wist dat zelf nog niet, omdat ze dat nog nooit had ervaren. Als ik haar vertrouwen maar zou kunnen winnen, dan zou ze heus wel een kroelpoes worden.
Dat vertrouwen duurde nog best lang. Eerst maar eens de staart omhoog (eind januari). Nog weer later een eerste miauwtje – een beetje schor omdat ze niet gewend was geluid te maken (maart). Toen de psychische drempel van de trap af. Luid en klaaglijk miauwend; ik denk dat ze het echt heel eng vond (eind mei). De eerste week bleef ze dan ook beneden, maar toen ging de knop om en heeft ze 24 uur op en neer over de trap gerend, alsof ze een nieuw speeltje had ontdekt.
Beneden kwam ze al snel bij me op de bank liggen (Boven was ze natuurlijk al gewend om samen op bed TV te kijken). Ik werk altijd met een eigen kussen voor de kat, en Zenna snapte dat meteen. Dat kussen legde ik ’s avond lekker dicht bij me, zodat ik mijn hand kon neerleggen om aan te wennen. Het heeft best lang geduurd, maar toen ze precies goed lag om met mijn duim voorzichtig haar wangetje te aaien, was ze heel snel om. Na een week mocht ik alles met haar. Het liefst wordt ze eindeloos op haar buik geaaid (!), en ik mag ook aan oren, voorpoten en zelfs achterpoten zitten. Geaaid worden op haar rug vond ze vreemd genoeg juist spannend, maar dat gaat nu ook goed, en ze begint te snappen hoe kopjes geven werkt.
Ik ben er nog niet met haar. Ze heeft duidelijk een diepe angst opgelopen door het vangen en alles wat daarbij kwam kijken. Als ik rondloop, denkt ze meteen dat dat is omdat ik haar wil pakken. Paniek als ze zich klem voelt zitten in een hoek. Dus alles gebeurt volgens voorspelbare rituelen. Knuffelen gebeurt in de knuffelhoek op de bank, als we allebei zitten. Ze is nu begonnen om me te begroeten als ik weggeweest ben, maar dat doet ze door naar de knuffelhoek te gaan en daar naar me te miauwen. Voor een poesje dat maandenlang stil is geweest, is ze nu opvallend verbaal geworden!
En sinds drie weken komt ze ook op schoot (begin augustus). Dat is nog onwennig, want mijn schoot is kleiner dan haar poezenkussen, dus ze moet nog ontdekken hoe ze erop past. Maar ze is volkomen ontspannen, en ik twijfel er niet aan dat met geduld alles goed komt met haar.
Wel ben ik blij dat ik veel ervaring heb gehad met schuwe katten. Die waren wel al gesocialiseerd, maar erg schrikachtig door opgelopen trauma en bang voor onbekende mensen. Bij Zenna lijkt het andersom. Ze schrikt zelden, maar moet nog ontdekken hoe de mensenwereld in elkaar steekt.
Ze was mijn vierde keuze, geloof ik, toen ik bij jullie langskwam. Maar volgens mij heb een ik heel zachtaardig poesje getroffen en hebben we hopelijk nog vele jaren samen voor de boeg. (Maar het vraagt wel VEEEEL geduld en respecteren van grenzen)
Angsthaasje Iris
Ook Iris zat bij ons in het asiel als angsthaasje. Mensen, nee dat was niets voor haar. En door de aparte tekening op haar bolletje keek ze daar ook nog eens een beetje nors bij. Na een tijdje mocht zij naar een pleeggezin waar zij al mooie eerste stapjes maakte. Maar ze kwam pas echt tot bloei bij haar eigen verwenmensen.
Update van de adoptanten
Het is vandaag precies 2 jaar geleden dat we Iris mochten ophalen bij het opvanggezin. Dus wel weer tijd voor een kleine update.
Van een angsthaas is Iris langzaam maar zeker opgebloeid naar een mooie zelfbewuste poes. Het heeft veel geduld, liefde en vertrouwen gevraagd maar die geven we haar graag. Zij bepaalt het tempo. En nog steeds zien we haar verder opbloeien en ontwikkelen. Soms met heel kleine stapjes en soms ineens met een grote ontwikkeling. Iris heeft een heel grote plek in ons hart veroverd.
Iris is voornamelijk in de huiskamer/keuken maar inspecteert ook regelmatig de rest van het huis. En als er ook maar een beetje zon is vertoefd ze graag in de (afgesloten) achtertuin.
Ze is en blijft wel schrikachtig en ligt wel vlakbij ons op de bank, maar nog niet tegen ons aan. Dan kan ze heerlijk ontspannen liggen te slapen. Wie weet gaat ze in de toekomst nog wel eens tegen ons aanliggen. En sinds een maand of 3 worden wij, als we thuiskomen, begroet door Iris met opgeheven staart en krijgen we kopjes/kontjes. Ook horen we haar dan spinnen. En op dat soort momenten kunnen we haar ook aaien. Daar kan ze dan echt van genieten en gaat ze vaak ook op haar zij liggen en toont ze ons haar buik. Maar die mogen we nog niet aanraken! Ook zit ze dan vaak koekjes te kneden met haar voorpootjes. Dat geeft ons zoveel plezier en voldoening om te zien dat zij aan het genieten is.
Haar angst(en) en trauma zaten diep en zijn nog niet weg maar ze heeft zoveel progressie gemaakt, we zien dat ze blij is met haar leven bij ons.
En het is ook een slimme poes want ze reageerde al heel snel op haar naam. Maar ook van woordjes als snackje, eten, spelen, binnen en buiten weet ze verdomd goed wat het betekent 😉.
Bijgevoegd een recent fotootje van haar waar ze lekker zit te genieten in het zonnetje in de tuin.
